மலம் அள்ளும் துப்புரவுப் பணியும் காந்தியும் – 6

’காந்தி எனும் கக்கூஸ்காரர்’ அத்தியாயத்தின் இரண்டாம் பகுதி …
=-=-=-=
[… காந்தி எப்போதுமே ஒரு தார்மீக வேகத்தோடு – தேவையான, செய்யப்பட வேண்டிய காரியங்களை அணுகுவதற்குத் தயங்கியதே இல்லை…]
… தென் ஆஃப்ரிகாவிலிருந்த வெள்ளையர்கள், இந்தியர்களின் சுகாதாரமின்மை காரணமாகவும் அவர்களை வெறுத்தனர்.
இதனை உணர்ந்த, மக்களின் நிகரற்ற தலைவராக வளர்ந்து கொண்டிருந்த காந்தி, அங்கு வாழ்ந்த இந்தியர்களின் வசிக்குமிடங்களையும் அவற்றின் சுற்றுச் சூழல்களையும் ஆய்வு செய்து, அவர்களை தங்களையும், சுற்றுப்புரங்களையும் சுகாதாரமாக வைத்துக் கொள்ளும்படி பொதுக் கூட்டங்களில் பேசினார், தினசரிகளிலும் பத்திரிக்கைகளிலும் எழுதினார்.
=-=-=-=
டர்பன் நகரத்தில் இருந்த காந்தியின் வீடு, மேற்கத்திய பாணியில் கட்டப் பட்டிருந்தது – அவ்வீட்டிலேயே, அவருக்காகப் பணி புரிந்து கொண்டிருந்த குமாஸ்தாக்களும் தங்கி இருந்தனர்.
அவ்வீட்டில், அக்கால நவநாகரீக முறைப்படி;  கழிவறையிலிருந்து அசுத்தங்களும், நீரும் வெளியே போவதற்கு வழி வைக்காமல் கழிவுச் சட்டிகளும் (chamber pots), கழிவறை ஆசனமும் (commode) தான் இருந்தன அங்கு.
காந்தி சில சமயம், அவரது குமாஸ்தாக்களால் உபயோகிக்கப் பட்ட, நிரம்பிய கழிவுச் சட்டிகளை சுத்தம் செய்தார். தன்னுடைய மனைவியையும் அவைகளைச் சுத்தம் செய்யப் பணித்தார். அவரது இளம் குழந்தைகளுக்கும், அவ்வேலையைச் செய்வதற்கு பயிற்சி கொடுத்தார்.
ஒரு சமயம், கஸ்தூர்பா, ஒரு கீழ் ஜாதி குமாஸ்தா உபயோகித்த கழிவுச் சட்டியை, தான் தூக்கிச் செல்லும் போது, முகத்தை வலித்தார்.
காந்தி உடனே அவரைக் கடிந்து கொண்டது மட்டுமல்லாமல், அவரிடம் கறாராகச் சொன்னார், “ஜாதி பேதம் பார்ப்பதானால், இவ்வீட்டை வீட்டு வெளியேறலாம்.”
அவர் ஒருமுறை, சபர்மதி ஆசிரமத்தில் ஒரு கீழ் ஜாதி தம்பதிகளை அனுமதித்தமைக்காக, அவருடைய நெருக்கமான நண்பர்களால் திட்டப் பட்டார் கூட.
=-=-=-=
ஒரு சமயம் அவர் ஒரு தென் ஆஃப்ரிக சிறையில் இருந்த போது, தன்னிச்சையாக, அழுக்காக இருந்த அனைத்து மலத் தொட்டிகளையும் பளிச்சென்று சுத்தம் செய்தார். ஆகவே, சிறை சார்ந்த பணிகளை அடுத்த சுற்றுக்கு சுழற்றி ஒதுக்கி, கைதிகளிடம் பங்கிடும் முறை வந்த சமயம், காந்திக்கே மறுபடியும் அதே வேலையைக் கொடுத்தனர், சிறை அதிகாரிகள்.
=-=-=-=
ghandiகாந்திக்கு நாற்பது வயது ஆகும்போது தன் நண்பர்கள் குழாமுடன், இருபது வருடங்கள் தென் ஆஃப்ரிகாவில் கழித்து விட்ட பின்னர், அவர் இந்தியாவுக்கு 1915-ல் திரும்பி வந்தார்,
அவ்வருடம் ஹர்த்வாரில் நடந்த கும்பமேளாவுக்கு, தன் ஃபீனிக்ஸ் பண்ணை-ஆசிரம (தென் ஆஃப்ரிக) நண்பர்களுடன் சென்றார். அங்கே அந்தக் குழாம், ஒரு தோட்டிகள் குழுவாக (bhangi squad) செயல் பட்டு கத்தான பணி செய்தது.
அதே வருடம், புனே-யில் இருந்த ’இந்தியாவின் பணியாட்கள் சங்க’த்திற்கும் (servants of india society) சென்றார். அங்கு அவர் குழாம், அச்சங்கத்தின் ஊழியர்கள் குடியிருப்பில் தங்கி இருந்தது.
ஒரு நாள் அதிகாலையில், அச்சங்கத்தினர் – தங்களுடைய அசுத்தமான கழிப்பறைகளை. காந்தி சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்ததைப் பார்த்து வேதனையும், வருத்தமும், வெட்கமும் பட்டனர். ஆனால், காந்தியின்  நம்பிக்கையிலோ, ஒருவர் இம்மாதிரி வேலைகளைச் செய்தால் தான் ‘ஸ்வராஜ்’ பெறுவதற்குத் தகுதி உடையவர் ஆவார்..
=-=-=-=
அவர் அகில இந்தியாவிலும் பலமுறை சுற்றுப் பயணம் செய்தார். ஆனால் அவர் எங்கு சென்றாலும், ஏதோ ஒரு விதத்திலாவது அசுத்தமும், சுகாதாரமின்மையும் பார்க்க / அனுபவிக்க வேண்டி வந்தது, அவருக்கு.
புகைவண்டி நிலையங்களிலும், தர்மசாலைகளிலும் உள்ள சிறுநீர் கழிக்குமிடங்களிலும், கழிப்பறைகளிலும் இருந்த அசுத்த நிலைமையும், குமட்டி எடுக்கும் நாற்றமும், அவரால் பொறுக்கமுடியாத அளவில் இருந்தன. கிராமத்து ஏழைகளும் அவர்கள் மாட்டுவண்டிகளும் உபயோகித்த பாதைகள் மிக மோசமாக இருந்தன.  மக்கள் புனித நீர் என்று குளிக்கும் இடங்களைச் சுற்றி இருந்த சுகாதாரமின்மையையும், நீரின் தூய்மையின்மையையும் பற்றி, அவர்கள் கவலைப் பட்டதாகவே தெரியவில்லை. அது மட்டுமல்ல, அவர்களே, நதிகளின் கரைகளை அசுத்தப் படுத்தினார்கள் கூட.
=-=-=-=
அவர் காசி விஸ்வனாதர் ஆலயத்திற்கு சென்றபோது கூட, அங்கிருந்த பளிங்குத் தரைமீது தேவையில்லாமல் பதிக்கப் பட்டிருந்த வெள்ளிக்காசுகள் – குப்பைகளையும் கூளத்தையும் சேர்த்து, தரையை, ஆலயத்தை அசிங்கப் படுத்திக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டு வருத்தமுற்றார். அவருக்குப் புரியவேயில்லை, ஏன் கடவுளர்கள் வசிக்கும் இடமாக நாம் கருதும் நம் ஆலயங்களுக்குச் செல்ல / அவற்றுள் நுழையத் தேவையான வீதிகள், இப்படி குறுகலாகவும், அசுத்தமாகவும், வழுக்கிவிடுவதாகவும் இருக்கின்றன என்று.
காந்திக்கு, நமது மக்கள், புகைவண்டிப் பெட்டிகளை ஒரு விதமான பிரக்ஞையுமில்லாமல், வழமையாக – அசிங்கப் படுத்துவதும் ஒப்பவில்லை.
அவர் சொன்னார், “நமது நாட்டில் மிகப் பல பேர் தங்களுக்கு ஒரு காலணி வாங்கிக் கொள்ள முடியாதுதான். இருப்பினும், இந்தியாவில் ஒருவர் காலணியில்லாமல் நடப்பதை நாம் கற்பனை செய்துகூட பார்க்கமுடியாது, அவ்வளவு அசுத்தமிங்கே.”
அவருக்குத் தெரியும், மும்பை போன்ற நகரங்களில் மக்கள் தெருக்களில் நடக்கும்போது அவர்கள் பயந்துகொண்டேதான் இருக்க வேண்டும், ஏனெனில் எப்போது மேல்மாடியிலிருந்து சாலையில் ஒருவர் வெற்றிலை எச்சில் துப்புவாரென்று ஒருவரால் சொல்லவே முடியாது…
=-=-=-=
Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s